celluloid.

Waarom kom je er nooit uit, pap? Zelfs niet twintig jaar later?

Ik probeer een antwoord te zoeken, een oplossing te vinden, maar altijd tevergeefs. Ik maak dit niet om je te kakken te zetten, niet om te lachen, niet om te wijzen — maar om je te begrijpen. Bij elk sprankje hoop, vallen we terug n...

Why can’t you ever get out of it, Dad? Not even twenty years later?

I’m trying to find an answer, a way to make sense of it, but always in vain. I didn’t make this to shame you, or to laugh, or to point fingers — only to understand you. With every glimmer of hope, we fall right back to the begin...