Ik probeer een antwoord te zoeken, een oplossing te vinden, maar altijd tevergeefs. Ik maak dit niet om je te kakken te zetten, niet om te lachen, niet om te wijzen — maar om je te begrijpen. Bij elk sprankje hoop, vallen we terug naar het begin. Misschien is dit dan de realiteit die we beide moeten accepteren?